Düzenleyici Güç Olarak Avrupa Birliği: Avrupa Yeşil Mutabakatının Türkiye Bağlamında Uygulanabilirliği ve Zorlukları
Tezin Türü: Yüksek Lisans
Tezin Yürütüldüğü Kurum: İstanbul Ticaret Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, SİYASET BİLİMİ VE ULUSLARARASI İLİŞKİLER ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2024
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: HEDİYE GÜNAY
Danışman: Kamala Valiyeva
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Avrupa kıtası, uzun süren büyük savaş ve yıkımların ardından çareyi ilk başlarda ekonomik birleşmede aramıştır. Avrupa Ekonomik Topluluğu adı altında başlayıp Avrupa Birliği (AB) olarak devam eden bu yapı, oluşturduğu kurallar ve standartlar sistemi ve bu çerçevede izlediği ve uyguladığı politikaları sayesinde küresel sistemde düzenleyici bir güç olarak nitelendirilmeye başlamıştır. Bunun en önemli örnekleri arasında Avrupa ve dünya için varoluşsal bir tehdit olan iklim değişikliği ve çevresel bozulma ile mücadele bağlamında 2019 sunulan ve 2050 yılına kadar AB'nin ilk karbon-nötr kıta haline gelmesini hedefleyen Avrupa Yeşil Mutabakatı yer almaktadır. AB'nin dış politika aktörlüğünün analizinden yola çıkarak, ortak çevre politikasına ve düzenleyici güç kapasitesine özel olarak odaklanan bu tez çalışması, AB'nin düzenleyici aktörlüğünün önemli bir örneği olarak Avrupa Yeşil Mutabakatının ortaya çıkışını, hedeflerini ve içeriğini incelemektedir. Bu çerçevede tez, Avrupa Yeşil Mutabakatının öngördüğü düzenlemelerin Türkiye'nin çevre politikaları bağlamında uygulanabilirliğini, zorluklarını ve fırsatlarını tartışmayı amaçlamaktadır. Tez çalışması üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde AB'nin dış politika aktörlüğüne ilişkin kuramsal tartışmalara yer verilerek düzenleyici güç olarak Avrupa nitelendirmesi ele alınmıştır. İkinci bölümde AB'nin Çevre Politikası ve Avrupa Yeşil Mutabakatı'na odaklanılmış ve son bölümde Avrupa Yeşil Mutabakat'ın Türkiye bağlamında uygulanabilirliği, zorlukları, fırsatları konusu ele alınmıştır. Çalışmanın hazırlanmasında birincil kaynaklar olarak antlaşmalar, kararlar, raporlar ve diğer resmi belgeler, ikincil kaynaklar olarak da makaleler, kitap, bildiri, süreli yayınlar vb. kullanılmıştır.