Ontolojik güvenlik teorisi çerçevesinde Türkiye'nin II. Dünya Savaşı politikası

Uluslararası İlişkiler yazınında, savaş, güvenlik ve dış politika çalışmaları; güvenliği, fiziksel güvenlik boyutuyla açıklayan ve sorgulayan rasyonel seçim yaklaşımı ve uluslararası ortamı dinamik ve değişken yapısına vurgu yapan inşacılık yaklaşımı ile alınmaktadır.  İlk yöntem güvenliği fiziksel alanla sınırlandırıp güvenliği ulaşılması gereken bir durum; güvenlikle ilgili diğer kavramları da sabit şekillerde tanımlamaktadır. İkinci yönteme göreyse, güvenlik durumsal bir mefhum değil; yaşayan, süregelen ve inşa edilen bir süreç olarak ifade edilmektedir. Dolayısıyla güvenlikle ilgili kavramlar sosyal ve inşa halinde olan dinamik kavramlar olarak tanımlanmaktadır. Örneğin, savaş ve barış kavramlar yalnızca sabit durumlar değil, aynı zamanda aktörlerin benimsediği ve süreç içerisinde inşa ettiği kimliklerdir. Dolayısıyla savaşçı ve barışçıl gibi kimlikler, aktörlerin çıkarlarını ve bu çıkarlar da eylemlerini belirlediğinden, güvenlik mefhumunu aktörlerin sosyal olarak inşa ettiği çıkar ve kimliklere göre belirlenmesini savunmaktadır. Dinamik olan bir uluslararası ortamda güvenliğe yön veren etmenlerin hayatta kalma ve beka sağlama gibi yalnızca sonuca yönelik hareket etmeyle açıklamanın yetersiz kalacağından hareketle ikinci yöntemi benimseyen bu çalışma, II. Dünya Savaşı’na giden süreçte ve savaş döneminde, mağlup olarak çözülen Osmanlı İmparatorluğu’nun ardından kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nin ontolojik güvenlik arayışını, galip statüsünü hangi koşullarla sağladığını ve ne şekille sürdürdüğünü süreç odaklı bir perspektifle açıklamayı hedeflemektedir. 

Söz konusu çerçevede, süreç analizi yöntemiyle, Osmanlı İmparatorluğu’nun ardından kurulan Yeni Türkiye’nin ontolojik güvenlik arayışı, tesisi ve devamlılığı

1920-1945 yılları arasında gerçekleştirilen eylem ve söylemlerin takibi gerçekleştirilmiş ve nitel olarak incelenmiştir. Ontolojik Güvenlik Teorisi çerçevesinin